Böð í heitum uppsprettum Laugarvatns eiga sér langa sögu og má rekja fyrstu heimildir um þau aftur til kristnitöku Íslands árið 1000. Seinna byrjaði heimafólk á Laugarvatni að nýta sér jarðvarmann til að baða sig og árið 1929 var fyrsta mannvirkið reist á svæðinu sem sérstaklega var ætlað hveraböðum. Heimafólk byggði þá tvo kofa beint yfir kröftugum hvernum, og vísar staðsetning gufunnar í Fontana í dag einmitt til þessarar sögu.

Baðmenning íslendinga nær allt aftur til landnáms, og kemur fram í fornum bókmenntum að landnámsmenn hafi synt og baðað sig í náttúrulegum uppsprettum. Samhliða þróun hitaveitu á 20. öld urðu almenningssundlaugar, sem reistar voru í flestum byggðarlögum, svo órjúfanlegur hluti daglegs lífs. Í baðlónum nútímans er áhersla á jarðhita og náttúru eru þau orðin að meginauðkenni íslenskrar menningar.